Volleybal weekend

Vrijdag-avond 2 weken geleden vertrok ik op volleybalweekend. We hadden afgesproken om kwart over zes aan de afschuwelijke Brico. Die avond had ik superveel stress. Ik had stress dat ik te laat zou komen, stress dat ik iets zou vergeten en stress dat Laure de enigste van mijn groep dat meeging niet zou komen we waren dan ook maar met 2 die meegingen de rest kon niet. Ik wou extra vroeg vertrekken en dat deden we. In de auto begonnen ik dingen aan mijn mama te vragen zoals: ‘’Mama? Heb ik mijn pyama bij?” of zoals: “Gaan we op tijd zijn?” en: “ Ben je zeker dat we hebben afgesproken op de parking van de kut Brico?” Dat was voor mijn mama de druppel en riep:” We zullen op tijd zijn en ik heb alles gecheckt en gedubbelcheckt!” Ik had alvast spijt en zette de radio wat harder en dacht na over wat we zouden gaan doen.

Gelukkig waren we er al snel want dat fantaseren ging mij echt niet af. Ik stond op de afgesproken plek . Ik herkende een paar gezichten van zien maar voor de rest niemand, dus ging ik er maar bij staan wachtend op Laure.

10 minuten later

Laure was nog steeds nergens te zien ik begon me zorgen te maken en ik was half in paniek. Mijn ogen dwaalde af van links naar rechts, voor en achter maar ik zag nergens een blond meisje dat Laure zou kunnen zijn. Ik slaakte een zucht.

5 minuten later

Nu was ik echt in paniek. Ik was duizelig door heen en weer te kijken. Toen ik voor de 1000ste keer naar links keek zag ik een blond meisje aanlopen. Ze leek verdacht veel op Laure dus was ik gerustgesteld. Toen konden we vertrekken. We moesten naar spoor 4. Ik nam mijn loodzware valies op de trappen alhoewel dat ik vind dat je het niet echt trappen kunt noemen maar eerder de Mount Everest ofzo. Toen ik eindelijk boven kwam nam Laure een gigantische kinderbeuno en kreeg ik er een gigantisch stuk van. Toen er een andere trein aankwam was er zoveel wind dat ik me krampachtig vasthield aan een paal alsof ik een stevige knuffel nodig had. Toen de orkaan voorbij was liet ik natuurlijk razendsnel los. In de trein was het een drukte van jewelste. Laure en ik gingen helemaal vanachter zitten naast een meneer die helemaal verdiept was in zijn smartphone. Ik keek naar Laure en Laure keek me aan met de blik van: “ hoe zijn we hier in godsnaam geraakt?!”

 

Linde Maes

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s